بانو رحیمی: خانواده‌ها نباید مانع ورزش دختران شوند

| 21 November 2017, 11:04

در یک عصر خزانی بر اساس وعده‌ی که داشتم، قبل از زمان معین به مقصد رسیدم. ناحیه سیزدهم شهر کابل، با کوچه‌های پر خم و پیچ‌اش صدها و شاید هم هزاران استعداد را در خود جا داده است. یکی از این گونه استعدادها، فوزیه رحیمی، دستیار مربی تیم تکواندوی بانوان (دبلیو.تی.اف) در انجمن ملی ولی‌عصر است. او قد متوسط، چشمان نافذ، لحن محکم و ارادۀ قوی دارد. مصمم‌بودن را می‌شود از لحن کلام و چشمانش خواند. بانو رحیمی، لحن شیرین؛ اما قاطع داشت.

سر صحبتم را با او، باز کردم. در نخست پرسیدم که چرا ورزش رزمی تکواندو را بر گزیده است؟ 

رحیمی: تکواندو یعنی نظم، دسپلین، راه و رسم زندگی. تکواندو نظمی که دارد، شیفته‌ی آنم. هر رشته رزمی دارای نظم مختلف است؛ اما تکواندو بهترین رشته‌ای است که نظم را مراعات می‌کند و به همین دلیل خواستم تکواندوکار باشم.

کابل مانیتور: از چه مدت تکواندو تمرین می‌کنید؟

رحیمی: چهار سال

کابل مانیتور: تا حال چند مسابقه داشته اید؟

رحیمی: من تا فعلاً پنج مسابقه داده ام که خوش‌بختانه چهار مدال طِلا و یک برونز کسب کرده ام.

کابل مانیتور: مسابقات داخلی بوده اند؟

رحیمی: بله

کابل مانیتور: در این مسابقات چه چیزی از حریفان‌ات آموخته‌ایی؟

رحیمی: حریفانم در رده‌های متفاوتی بودند، در مسابقات حریفانم که حمله می‌کنند، من با ضد حمله آنها را شکست داده ام و این ضد حمله سبب برد من شده است. از مسابقات با حریفانم آموختم که من می‌توانم با هر رده‌ای از رزمی‌کاران تکواندو مقابله کنم، ولو که کمربند سیاه باشد، دان یک (یکی از رده‌های ورزش رزمی تکواندو است). من می‌توانم اگر خود پدافند (Self Defense) داشته باشم، حریفانم را شکست دهم.

کابل مانیتور: به نظر شما آیا درصدی بُرد در حالت تهاجمی مسابقات بالا است یا نه اینکه بگذاریم حریف خسته شود و بعداً ضربه را در نقطه ضعف وی وارد کنیم؟

رحیمی: زمانی که داخل رینگ شدیم، تلاش کنیم که نخست خود ما حمله را انجام دهیم، اگر ما منتظر حمله حریف باشیم، ممکن که با شکست مواجه شویم. اگر بخواهیم حریف خود را خسته کنیم، زمان ضایع می‌شود، وقت معین مسابقه تمام می‌شود. 

کابل مانیتور: در پنج مسابقه‌ای که انجام داده اید، آیا خطا هم کرده اید؟

رحیمی: مسابقه‌ی اول چون من تازه‌کار بودم، شاید کمربند سبز یا سیاه، چون رشته‌ی ما متفاوت بود، در رشته‌ی دبلیو.تی.اِف وقتی تبدیل شدیم، آن رشته‌ی قبلی برایم ذهن‌نشین شده بود و این سبب شد که من حین مبارزه خطا مرتکب شوم. 

کابل مانیتور: بزرگترین خطای تکواندو چه است؟

رحیمی: اگر تکواندوی دبلیو.تی.اِف را در نظر بگیرم، اصلاً مشت در صورت ندارد. خطایی که من هم انجام داده ام، همین بود.

کابل مانیتور: آیا در مسابقات برای حریف دل‌سوزی کرده ایی؟

رحیمی: به نظرم باید در مبارزه هیچ وقت دل نسوزانیم، تلاش کنیم که همیشه برنده باشیم، حریف را شکست بدهیم، اگر دل بسوزانیم، امکان ندارد، برنده شویم. حریفانم گرچند کسانی نبود که برای شان دل‌سوزی کنم، تمام شان تقریباً کمربند بلندتر نسبت به من داشتند. 

کابل مانیتور: از دید شما پیروزی یعنی چه؟

رحیمی: پیروزی یعنی مؤفق‌بودن، الگوبودن در جامعه که هر شخص آرزو دارد، پیروز باشد.

کابل مانیتور: چه آرزو دارید؟

رحیمی: آرزو دارم که الگوی جامعه‌ی خود باشم به حیث یک تکواندوکار مؤفق. 

کابل مانیتور: گاهی فکر کرده اید که در مسابقات جهانی بر سکوی اول قرار گیرید؟

رحیمی: طبعاً آرزوی هر ورزشکار این است که در مسابقات خارجی اشتراک کند و مانند سایر قهرمانانی که در افغانستان هستند، مقام‌ اول را بگیرند و پرچم افغانستان را به اهتزاز درآورند. به شمول خودم، این آرزوی هر تکواندوکار است.

کابل مانیتور: از دولت چه خواستی دارید؟

رحیمی: از دولت خواست‌های فراوان داریم که متأسفانه هیچ‌یک را برآورده نمی‌کند. مهم‌ترین خواستم این است که دولت باید زمینه را برای بانوان فراهم سازد تا آنان بتوانند به یک انجمن بروند و تمرین کنند تا برای جامعه افتخار بیافرینند.

کابل مانیتور: پیام‌ات به سایر بانوان چیست؟ به خصوص کسانی که ورزش نمی‌کنند.

رحیمی: پیام من این است که دخترخانم‌های عزیز، اگر ما به فکر جامعه باشیم، جامعه و مردم هرگونه حرفی می‌گوید، باید خود ما جرأت کنیم، به یک انجمن برویم، ورزش کنیم، مسابقه بدهیم، افتخار خلق کنیم. برخی دختران می‌گویند که خانواده‌ها مانع ورزش دختران اند؛ چون به باور آنان، "دختر، دختر است! دختر سیاه‌سر است!"؛ اما از دخترخانم‌ها و والدین محترم من تقاضا دارم که دختران شان را به تمرین بفرستند، هر رشته‌ی ورزشی را که دوست دارند. 

کابل مانیتور: تشکر بانو رحیمی از شما

رحیمی: از شما هم تشکر

لطفاً نظر خود را با فورمه ذیل ارسال کنید.

/>